നോക്കൂ.. അത്രമേല് ആഴത്തിലാണ് ഞാന്
വേരുകളാല് പിടിച്ചമര്ത്തപ്പെട്ട്,
ഇലപ്പച്ചപ്പിന്റെ അലയിളക്കങ്ങളില്
പയ്യെപ്പയ്യെയെന്ന പിടച്ചില് കേട്ട്,
അത്രയും താഴെ..
എന്നിട്ടും,
മഴയായും,വെയിലായും മുകളിലൊരാകാശം
കണ്കെട്ട് കാട്ടി കൊതിപ്പിക്കുമ്പോള്,
എത്തിത്തൊടാനൊരു കൌതുകം
ഓരോയിതളിലും കണ് തുറക്കും..
ഒരേ നില്പ്പിന്റെ നിശ്ചലതകളോട്
ഇടറി നിന്ന് കലഹിക്കും..
പക്ഷേയപ്പോഴെല്ലാം,
സ്വയം ചുരുക്കി ഒരൊറ്റപ്പൂവിന്റെ
ഗന്ധത്തിലെന്നെ ഒതുക്കി നിര്ത്തുന്നുണ്ട്..
അടരല്ലേയെന്ന് തഴുകിത്തലോടുന്നുണ്ട്..
തളര്ന്ന കാറ്റിലൊഴുകിയെത്തും
അജ്ഞാതമായ, നിന്റെ മാത്രം
പൂമ്പാറ്റച്ചിറകടികള്..
